Dominik staje na głowie by przekonać Lenę do powrotu do domu cioci Teresy. Kamil, który choć nie rozumie determinacji przyjaciela, postanawia mu tym pomóc.

Lena ponownie mierzy się z przeszłością, gdy Darek próbuje siłą zmusić ją do powrotu do Warszawy. Na dodatek zdaje sobie sprawę z tego, że będzie musiała w końcu porozmawiać z rodzicami.

Perspektywa zbliżającego się ślubu Łukasza i Patrycji spędza jej sen z powiek, gdyż Kuba może nie wrócić do kraju na czas.

Dziewczyna ma wrażenie, że błądzi po omacku szukając rozwiązania.

Czy Lena odważy się przyjąć pomocną dłoń i pozwoli poprowadzić się przez burzliwy okres

-----------------------------------

Co się dzieje, kiedy bolesna przeszłość dopada człowieka? Przekonacie się o tym śledząc poruszające losy dziewczyny, której przeznaczenie bezustannie rzuca kłody pod nogi. Historia Leny pochłonie Was bez reszty, wyciśnie z oczu łzy wzruszenia i sprawi, że długo nie będziecie mogli o niej zapomnieć. „Kiedy szukam” to szczera, niepowtarzalna i bardzo życiowa powieść. Gorąco polecam!
Monika Maliszewska, @maitiri_books

Dopiero jak sięgnęłam po kontynuacje losów Leny, zdałam sobie sprawę jak bardzo tęskniłam za wszystkimi bohaterami! Aleksandra Rak wie, jak wkraść się do serca czytelnika i wywołać w nim ogrom emocji, które po przeczytaniu książki buzują w nim jeszcze długi czas. Uwielbiam pióro autorki i historie, które tworzy! A „Kiedy szukam” pokochałam już od pierwszych stron!
Justyna Skubis, @justus_reads

„Kiedy szukam” to idealna kontynuacja losów Leny. Jeszcze więcej emocji, trudne wybory i nadzieja na nową miłość. Przeczytaj, gwarantuję, że się nie zawiedziesz.
Patrycja Wakuła, @kredzia

Ta książka nie jest próbą znalezienia spełnienia. Nie jest też próbą jego odzyskania ani wyjaśnienia, jak je osiągnąć. To nie jest przewodnik ani mapa, która prowadzi do konkretnego punktu. To jest analiza mechanizmu, który sprawia, że spełnienie nie działa w sposób, w jaki zostało zdefiniowane. I właśnie dlatego nigdy nie pojawia się tam, gdzie się go szuka.

W trakcie czytania nie znajdziesz tutaj rozwiązań ani wskazówek. Zamiast tego pojawi się coś innego: precyzyjne rozłożenie na czynniki pierwsze procesów, które działają niezależnie od tego, czy są zauważane. Każdy rozdział pokazuje jeden konkretny mechanizm psychologiczny, który na pierwszy rzut oka wydaje się neutralny, ale w praktyce systematycznie przesuwa moment spełnienia poza zasięg.

To nie jest książka o braku. To jest książka o strukturze. O tym, że spełnienie nie znika dlatego, że coś jest niewystarczające, tylko dlatego, że sposób jego definiowania sprawia, że nie może zostać uchwycone w czasie rzeczywistym. Każda próba jego zatrzymania prowadzi do jego zmiany. Każda próba jego zrozumienia prowadzi do jego przesunięcia.

Czytelnik wchodzi tutaj w system, który działa według własnej logiki. Logiki, w której intuicja przestaje być wiarygodna, kiedy jest najbardziej potrzebna. W której stabilność zaczyna przypominać stagnację. W której pamięć nie przechowuje, tylko przekształca. W której sens pojawia się dopiero po fakcie. W której tożsamość musi być spójna, nawet jeśli doświadczenie takie nie jest.

To książka o napięciu między tym, co się wydarza, a tym, co może zostać zauważone. O tym, że energia nie pojawia się wtedy, kiedy jest potrzebna. Że decyzje nie są podejmowane w pełni świadomie. Że kontrola działa tylko wtedy, kiedy nie jest konieczna. Że spokój zaczyna być odczuwany jako pustka. Że porównania nigdy się nie kończą. Że przyzwyczajenie redukuje wszystko, co było wyjątkowe.

I w końcu o tym, że spełnienie istnieje tylko jako coś, co można rozpoznać po czasie, nigdy w trakcie.

Każdy rozdział to konkretna scena, konkretna sytuacja, konkretny moment, w którym coś zaczyna się przesuwać. To nie są abstrakcyjne rozważania ani ogólne diagnozy. To są mechanizmy, które działają dokładnie w tych momentach, w których wydaje się, że wszystko powinno być jasne.

Czytelnik nie dostaje odpowiedzi. Dostaje strukturę, która sprawia, że odpowiedzi przestają być oczywiste. I właśnie w tym miejscu zaczyna się dyskomfort. Bo problem nie polega na tym, że coś jest nieosiągalne. Problem polega na tym, że to, co jest osiągane, nie może zostać rozpoznane w momencie, w którym się pojawia.

Ta książka nie prowadzi do wniosku. Ona prowadzi do miejsca, w którym wnioski przestają być stabilne.

To nie jest książka, którą się czyta i odkłada. To jest książka, która zostaje w trakcie czytania. W momentach, w których coś zaczyna się zgadzać za bardzo. W fragmentach, które wymagają przerwy. W zdaniach, które nie dają się od razu zintegrować.

Nie chodzi o to, żeby coś z tym zrobić.

Chodzi o to, żeby zobaczyć, że to już działa.

Publikacja została przygotowana z wykorzystaniem narzędzi wspomagających proces twórczy, w tym rozwiązań opartych o sztuczną inteligencję. Ostateczna koncepcja, struktura i redakcja należą do autora.

Dziecko zamyka się w pokoju. Coraz gorzej śpi. Przestaje spotykać się ze znajomymi, opuszcza szkołę albo wybucha o rzeczy, które jeszcze miesiąc temu nie były problemem. Pytasz: „Co się dzieje?”, a odpowiedź brzmi: „Nic”.

I teraz zaczyna się rodzicielska gimnastyka.

Czy to zwykły etap dorastania? Gorszy tydzień? Konflikt z kolegami? Przeciążenie? A może sygnał kryzysu psychicznego, którego nie powinno się przegapić?

„Jak zauważyć kryzys psychiczny u dziecka i mądrze zareagować” to praktyczny poradnik dla rodziców, którzy nie chcą ani diagnozować dziecka przy kuchennym stole, ani uspokajać się przez trzy miesiące zdaniem „taki wiek”.

Max Paradox pokazuje, jak patrzeć na zmianę zachowania dziecka, jak odróżniać pojedynczy trudny dzień od utrzymującego się pogorszenia oraz jak prowadzić rozmowę, która nie brzmi jak przesłuchanie. Bez psychologicznego żargonu. Bez udawania terapeuty. Bez porad w rodzaju „po prostu dużo rozmawiajcie”, po których człowiek nadal nie ma pojęcia, co powiedzieć przy kolacji.

Książka prowadzi rodzica krok po kroku przez sytuacje, które najczęściej powodują bezradność: wycofanie, zaburzenia snu, problemy szkolne, nagłą drażliwość, utratę zainteresowań, odmowę pomocy, samookaleczenia czy wypowiedzi dotyczące śmierci i samobójstwa. Wyjaśnia, kiedy obserwować, kiedy organizować konsultację specjalistyczną, jak współpracować ze szkołą i jak reagować, gdy bezpieczeństwo dziecka może być zagrożone.

Znajdziesz tu również konkretne przykłady zdań, które pomagają otworzyć rozmowę - oraz tych, które z najlepszych intencji potrafią zamknąć ją na trzy miesiące.

Bo „inni mają gorzej” nadal nie jest metodą terapeutyczną.

Poradnik pokazuje także, jak stworzyć prosty plan na pogorszenie, co robić, gdy dziecko nie chce psychologa, jak nie zamieniać troski w całodobowy monitoring oraz jak reagować, kiedy poprawa nie przebiega idealnie liniowo.

Nie obiecuje, że po przeczytaniu rodzic już zawsze będzie wiedział, co zrobić.

Obiecuje coś bardziej realistycznego: że będzie wiedział, na co patrzeć, o co pytać, czego nie ignorować i kiedy przestać próbować radzić sobie samemu.

To książka o poważnym problemie napisana tak, żeby można ją było czytać bez dodatkowych dwóch kilogramów lęku. Humor jest tutaj skierowany w rodzicielskie absurdy, nieskuteczne odruchy i codzienność - nigdy w cierpienie dziecka.

Bo kiedy sytuacja jest poważna, żarty schodzą ze sceny.

A rodzic ma zostać.

Publikacja została przygotowana z wykorzystaniem narzędzi wspomagających proces twórczy, w tym rozwiązań opartych o sztuczną inteligencję. Ostateczna koncepcja, struktura i redakcja należą do autora.