Świat nie kończy się nagle. Najpierw robi się chłodniej, potem coraz trudniej funkcjonować.

Kolejna zima przynosi Europie kryzys, o którym mówiono od lat. W jednym z krakowskich bloków mieszkańcy próbują przetrwać codzienność w cieniu narastających niedoborów, napięć i lęku przed tym, co przyniosą kolejne dni.

W pobliżu działają prowizoryczne noclegownie dla imigrantów, coraz mniej zdolne do zapewnienia bezpieczeństwa. Gdy umiera samotna sąsiadka, wspólnota staje przed wyborem, który z pozoru wydaje się rozsądny, a właśnie dlatego okazuje się tak niebezpieczny.

„Przypływ” to kameralne science fiction o odpowiedzialności, strachu i granicach solidarności. O tym, jak łatwo w sytuacji zagrożenia przesunąć granicę tego, co uznajemy za dopuszczalne.

*

„Apokalipsa” to seria opowiadań o zwykłych ludziach w niezwyczajnych okolicznościach. O świecie, który jeszcze stoi, ale powoli traci sens i reguły.

Każda historia opowiada o innym aspekcie końca znanej rzeczywistości.

Melis Nemid sądziła, że przeprowadzając się na jedną z Wysp Karaibskich, uwolniła się od pełnej przemocy i zdrady przeszłości. Jej spokojne życie niebawem jednak zostanie zakłócone przez brutalnego zabójcę, który siejąc śmierć i zniszczenie, podąża za Melis. Kimkolwiek jest jej prześladowca, doskonale zna jej najskrytsze obawy i wkrótce zmusi ją do ponownego przeżycia koszmarów. Czy uda jej się przetrwać ostatni z nich?

[opis okładkowy]

Książka dostępna w katalogu bibliotecznym na zasadach dozwolonego użytku bibliotecznego.
Tylko dla zweryfikowanych posiadaczy kart bibliotecznych.

Książka dostępna w zasobach:
Gminna Biblioteka Publiczna w Cegłowie

Z Cierniowych Pól wypełzają coraz to nowsze koszmary. Plemiona abominacji jednoczą się, by siać spustoszenie wszędzie, gdzie się pojawią. Nikt nie wie, co teraz przybędzie z lodowych ziem Aherów, gdy wielki mur został zniszczony. Nasza rzeczywistość się rozpada, Hjoolt, na naszych oczach… A my się tylko mordujemy. Widzieliśmy najstraszniejszą wojnę w dziejach, ale dalej toczymy własne.

Gdy nadchodzą niespokojne czasy, a świat zanurza się w chaosie, tylko jeden wędrowiec przemierza jego ścieżki. Kiedy inni bezustannie toczą wojny, on opracowuje śmiały plan, jak zatrzymać schyłek ery człowieka i nadejście epoki abominacji. Ork Oghai, choć pogardzany i znienawidzony przez ludzi, wyrusza na samotną pielgrzymkę, która ma na celu pokojowe zjednoczenie przedstawicieli wszystkich ras. Ma w pamięci odrobinę życzliwości, jaką okazał mu kiedyś mały chłopiec, a nadzieję widzi w odszukaniu zaginionej relikwii, dostrzegając w tym szansę na pojednanie zwaśnionych plemion.

W tym świecie nic nie jest jednak takie, jak można by sądzić, dobro przeplata się ze zdradą, a ci, którzy stoją po stronie ciemności, jako jedyni wydają się rozumieć, że koła historii raz wprawionego w ruch nic nie może zatrzymać. Niewinność, miłość i wierność rozsypują się w pył. A nadzieja umiera ostatnia.

Czy najważniejszą misją jest powstrzymanie nieubłaganego przeznaczenia, czy może odczarowanie iluzji, w której wszyscy żyjemy?

Kolejny tom przygód Arsene Lupina. Detektyw trafia do willi zmarłego alchemika - amatora, by chronić jego dwie wnuczki i rozwiązać zagadkę tajemniczego morderstwa. Dalszy ciąg perypetii detektywa ma cechy doskonale znane z poprzednich tomów: znakomicie uknutą intrygę, niespodziewane zwroty akcji i mnóstwo zabawnych sytuacji. Wszystko to oczywiście okraszone niebywałym wdziękiem i błyskotliwością głównego bohatera.

Nietypowa wersja edukacji psychoseksualnej dla dojrzałych kobiet w postaci książki-przewodniczki, która będzie ci towarzyszyć na drodze ku kolejnemu etapowi dojrzewania.

Alicja Długołęcka, specjalistka od kobiecej seksualności, zaprasza do kobiecego kręólnie ze swoimi bohaterkami odkrywa różne oblicza i doświadczenia menopauzy oraz przekonuje, że to kolejny naturalny proces życiowej zmiany i dojrzewania.W refleksyjnych, pogłębionych rozmowach autorka rozprawia się ze stereotypem „starej baby z uderzeniami fal gorąca”, upomina się o dojrzałą kobiecą seksualność i udowadnia, że jeśli masz 50 lat, to jeszcze wiele dobrego przed tobą.

Przygotuj się na jeden z najbardziej wyzwalających okresów w twoim życiu! Autorka oraz jej rozmówczynie poprowadzą cię przez swoje najbardziej osobiste doświadczenia i pokażą, jak możesz:

· poradzić sobie ze stratą i syndromem opuszczonego gniazda,

· zrewidować swoje potrzeby i z autentyczną troską wreszcie zająć się sobą,

· zadbać o swoje zdrowie seksualne,

· poznać swoje ciało i nauczyć się czerpać przyjemność z życia,

· przepracować relację z partnerem/partnerką, poznać smak nowej miłości albo zrobić miejsce na poszukiwanie samej siebie,

· eksperymentować ze swoją seksualnością,

· podjąć nowe wyzwania samorozwojowe i zawodowe.

Ile kobiet, tyle doświadczeń, dróg i emocji… I chociaż nie ma gotowych odpowiedzi, ta książka może okazać się pomocna w odnalezieniu ich w samej sobie.

Rozmówczynie Alicji Długołęckiej: Agnieszka Czapczyńska, Katarzyna Skórzewska, Iwona Demko, Izabela Cisek, Izabela Dziugieł, Agnieszka Graff, Maria Beisert, Magdalena Środa, Ewa Woydyłło, Wirginia Szmyt „DJ Wika”.

„Edukacja psychoseksualna dla dojrzałych kobiet może jedynie przybrać formę antyporadnika. Przemyślałam to i właśnie taką decyzję podjęłam.

Ta książka powstaje jako wyraz buntu przeciw byciu wciskaną w ogłupiający schemat potulnej, nudnej starszej pani, tłumiącej to, kim jest i kim może się stawać. Kobiety pozbawianej seksualności, którą próbuje się kontrolować, przypinając jej łatkę niestosowności i śmieszności, kiedy wymyka się utartym wyobrażeniom. To sprzeciw wobec traktowania dojrzałej kobiety jak przezroczystej i niewidzialnej „baby” – konstruktu będącego obiektem społecznej irytacji, lęków i drwin. Baby, którą diabeł posyła tam, gdzie sam nie może, która schodzi z wozu, żeby koniom było lżej, jest pośmiewiskiem za kierownicą i przychodzi do lekarza ku uciesze innych. Baby, która wysiaduje w poczekalni życia.

Susan Sontag już pięćdziesiąt lat temu w swoim tekście The Double Standard of Aging pisała o tym, że kobiety mogą się starzeć wbrew stereotypom bez zażenowania. Warto o tym pomyśleć jak najwcześniej i świadomie porzucić bycie miłą, usłużną i pełną wdzięku, a zamiast tego rozwijać w sobie mądrość, kompetencje i siłę. Nie musimy być młode tak długo, jak to tylko możliwe, możemy być dojrzałe i pozwalać, żeby nasze twarze i ciała były świadectwem naszych przeżyć. Autentyczność to kwestia decyzji, na którą możemy być gotowe już w młodości albo właśnie teraz.

Do 2025 roku liczba kobiet po pięćdziesiątym roku życia na całym świecie osiągnie 1,1 miliarda. W 1900 roku średnia życia Amerykanek wynosiła czterdzieści osiem lat, a obecnie to osiemdziesiąt . Z kolei według statystyk w 2020 roku polscy mężczyźni żyli przeciętnie 72,6, natomiast kobiety – 80,7 lat .Te dane pokazują, że wiele z nas po menopauzie ma przed sobą jeszcze jakieś trzydzieści–trzydzieści pięć lat życia. To więcej niż jedna trzecia całego czasu, jaki jest nam dany! Christiane Northrup w Mądrości menopauzy przywołuje badania, z których jasno wynika, że wielu ludzi realizuje trzy różne kariery w trakcie całego swojego życia: pierwszą w wieku trzydziestu–czterdziestu lat, drugą w wieku pięćdziesięciu–sześćdziesięciu lat i trzecią w wieku siedemdziesięciu. U prawie połowy badanych szczyt możliwości twórczych rozpoczynał się w okolicach pięćdziesiątki i trwał przez następne dwadzieścia pięć lat. Oznacza to, że w uwspółcześnionej perspektywie wiek średni mieści się w przedziale pięćdziesiąt–osiemdziesiąt lat…

Moją podstawową motywacją do nadania takiego, a nie innego kształtu tej publikacji jest mój stosunek do Was, Drogie Czytelniczki. Radzenie innym z pozycji autorytetu karmi ego i w istocie niesie przekaz „Niewiele wiesz, więc nie ufaj sobie, lecz mnie, ponieważ wiem lepiej”. Nie ma we mnie na coś takiego zgody. Jestem przekonana, że edukacja dojrzałych kobiet polega przede wszystkim na odwoływaniu się do ufności wobec siebie. Chodzi w niej o to, by poruszać czułe struny, wytrącać z utartego toru myślenia, złościć się i wzruszać, by dotykać granic, które dla każdej z nas leżą gdzie indziej. Dojrzałość postrzegam jako otwartość na nieustające stawianie pytań, gotowość do dokonywania wyborów, zdolność do pomieszczenia w sobie bardzo różnych uczuć i przemyśleń. Czuję, że to ciekawa i kojąca perspektywa.”

/fragment książki/